Ingedeeld onder: Persoonlijk
“Hoe bizar kan het leven zijn?”
“Hoe hard kan de dood zijn?”
Dat zijn de dingen die ik me de laatste dagen heb afgevraagd…
Afgelopen dinsdag had ik eindelijk de energie opgespaard om mijn luie reet uit die heerlijke hangmat te trekken, zodat ik even Internet kon gaan checken op het eiland Don Det in Laos. Als er een plaats op de wereld is waar je bloeddruk beneden alle normale omstandigheden is, dan is het daar wel!
Helaas steeg mijn bloeddruk meteen weer boven het normale peil na het bekijken van m’n e-mail. Ik vreesde het ergste al toen ik las “neem contact op svp”. Ik wist eigenlijk al wat er aan de hand was maar toen ik ’s avonds nog een keer e-mail ging checken, kwam de bevestiging nog steeds hard aan. Ronald is overleden. Slik.
Vlak voordat ik aan deze wereldreis begon waren we nog een weekend weggeweest met een groep vrienden (naar een Centerparcs huisje, yeah! 
). Ronald was daar als vanzelfsprekend ook bij, we waren met een groep jongens die iedere donderdagavond samen wat drinken in de “dorpskroeg” in Bergpolder, Rotterdam. Toen ik van de trekking in Nepal terugkwam, hoorde ik van Ronald dat hij kanker had (opnieuw, na 14 jaar geleden al eens geopereerd te zijn). Hij zou niet meer te genezen zijn maar had nog wel een aardige tijd te leven, dacht men. Hoewel, Ronald zelf was er heel duidelijk over dat het allemaal niet zo helder was. Maar dat hij nog maar 3 maanden zou hebben… het is wel heel erg snel gegaan allemaal.
Zaterdag nemen vrienden en familie ‘afscheid’ van hem. Ik ook. Vannacht, 2:30 uur plaatselijke tijd vlieg ik hier vanuit Bangkok naar Amsterdam. Dat is hetgeen dat voor mij goed voelt nu. Ik heb een retourticket naar Nederland dus ik ben ergens in februari, waarschijnlijk de 8ste (na mijn verjaardag) weer vertrokken, terug naar Bangkok.
Het is raar hoe de dingen kunnen lopen, ik dacht dat ik een leeg hoofd begon te krijgen… 
Tot vanuit de Nederlandse kou (brrr, 2 graden Celsius)!
Rick
