Oftewel: “Goeiendag, houdoe en bedankt!” En dat alles in 1 woord. Wat praktisch zijn ze toch in dat kleine ‘Lisu’ dorpje ergens in de heuvels in het noorden van Thailand! De stam die daar leeft, spreekt een eigen taal dus het is geen Thais… even voor de oplettende lezer die dit woord wil gaan gebruiken in de overvolle straten van Bangkok of mooie stranden in het Zuiden. Ze zullen je niet begrijpen.
Maar ja, hoe kwam ik dan in dat dorpje terecht? Tja, ik ben aan het backpacken en dan word ik ook af en toe moe van mijn eigen luiheid (ik had toch dat t-shirt moeten kopen in Cambodja met de opdruk “plainlazy” maar dat terzijde). Dus weer tijd om iets actiefs te ondernemen. Na Chiang Mai was ik in Pai terecht gekomen, het hippie stadje, zoals jullie inmiddels weten. Daar was het prima uit te houden… backpackers en hippies bijten elkaar niet. Al had dat ook niet veel uitgemaakt in het geval van de eerste hippie die ik in de minibus naar Pai tegenkwam. Deze vrouw ging vast niet vaak naar de tandarts in het verleden en een kunstgebit vond ze vast te ‘modern’. Ze was trouwens geen Thaise en ze had eigenlijk geen enkele tand meer in haar bovenste kaak!
De hippies in Pai zijn trouwens over het algemeen vooral Westerse mensen. Niks mis mee, ze maken mooie live muziek in de barretjes ’s avonds. De sfeer in Pai is overigens echt top. Zeker ook in Paddy Fields Guesthouse, net buiten het stadje. De bungalows en de outdoor badkamers zijn niet te evenaren. Ik ben het nog niet zo ‘cool’ tegengekomen. Het koelt ’s nachts echt flink af 
en het is er heel gaaf (sorry voor het woord, ik ben al 29!).
Maar goed, het actieve gedeelte van het rondreizen in Thailand: een trekking! Jawel, ik ging er weer voor. Een lekkere wandeling door de natuur waarbij een en ander qua natuur en cultuur wordt getoond! Deze keer maar voor 2 dagen en 1 nacht, dus niet te ingewikkeld maar toch het blijft een avontuur.
De eerste dag dat ik dacht dat ik zou gaan, kreeg ik de avond tevoren te horen dat het niet door kon gaan. Te weinig mensen die deel wilden nemen. Ach ja, dan maar even van die zaterdagavond in Pai genieten met een paar drankjes hier en daar. Niet verkeerd. Achteraf bleek dat de gids er net zo over had gedacht en dat het daarom niet doorgegaan was de eerste keer. Maar daarna gingen we toch echt op pad, met een groep van 14 ‘goed voorbereide’ buitenlanders en 3 gidsen.
Het lopen door de bush (niet al te groen in deze tijd van het jaar door het droge seizoen) werd regelmatig onderbroken door wat ik na verloop van tijd “bamboo workshops” ben gaan noemen. Hoe maak ik bekers van bamboe, hoe kook ik water in bamboo, hoe maak je een waterpijp van bamboo en hoe maak je vuur met bamboo… noem het maar op, ze maken het binnen een paar minuten. Erg vermakelijk om te zien tijdens het uitrusten.
En toen kwamen we in het “Lisu” dorpje. Erg mooi om zo’n kleine gemeenschap te zien zo ver weg, dacht ik eerst. Totdat ik een auto ontdekte en mezelf afvroeg hoe die daar gekomen was… ach ja er was ook gewoon een weg naar dat dorp, dus eigenlijk hadden we dat hele eind niet hoeven te lopen! Maar het was wel een mooie trekking die dag dus niets te klagen. Het allerleukste van het bezoek aan dat dorp vond ik echter het potje voetbal dat we daar hebben gespeeld met een aantal lokale jongeren. Heerlijk voetballen alsof je leven er vanaf hangt totdat het donker wordt en het echt onmogelijk is om verder te spelen! Wow, ik voelde me weer net 10 jaar oud. Dat kwam vast ook door het feit dat het eten al klaar stond toen we terugkwamen van het ‘trapveldje’ voor de basisschool. Heerlijk gegeten en daarna gelachen met allerlei verschillende nationaliteiten rond een kampvuur. De volgende dag weer een flink stuk gelopen en genoten van sommige medereizigers op een olifant. Vooral toen er 1 in draf de berg af begon te stormen 
want wat mij betreft zijn olifanten toch niet echt gemaakt om jezelf op te vervoeren als toerist.
Alle avonturen in het Noorden overleefd hebbende, was het tijd om nog even wat strand mee te pikken. Want zeg nou zelf… je kan niet in Thailand geweest zijn zonder op een van die mooie stranden te hebben gelegen. Dus, met Air Asia naar het Zuiden want die vluchten zijn lekker goedkoop. Moet je wel even de volgende dag terug naar het vliegveld in Krabi om je rugzak op te halen 
want die haalde het net niet bij de overstap in Bangkok! Ach, je kan niet alles hebben. Die middag lag ik wel lekker te genieten op Tonsai Beach, om de hoek bij Ao Nang! En daar heb je niet alleen aapjes die in de bomen klimmen maar ook heel veel mensen die op rotsen klimmen. Behoorlijk interessant om te zien, die ‘rock climbers community’ want ze zijn sportief en houden ook van een feestje en drankje! En als ze er dan ook nog hangmatten voor mij hebben… dan blijf ik nog even hangen, ‘plainlazy’.
Mijn 3 weekjes in Thailand zijn dus behoorlijk goed geweest, vol interessante ervaringen en ontmoetingen. Ik heb niet echt het gevoel dat ik genoeg tijd heb gehad voor dit land maar de vlucht naar Nieuw Zeeland (NZ) staat al gepland. Morgen is het zover en op 2 maart ben ik aan de andere kant van de globe dan de mensen in NL. Toch een vreemd idee!
Gelukkig ken ik al 1 NZse mop (van Jeremy geleerd) dus ik ga maar eens kijken of ze ‘m daar zelf ook snappen!
CU later,
Zo jullie hebben al een tijdje niets meer van mij gehoord. Maar ben inmiddels geslaagd voor de massagcursus en doorgereisd naar het Zuiden van Thailand. Natuurlijk heb ik al heel wat massage verricht nu, aangezien je 500 uur per jaar moet oefenen hmmm.
Zoals de meeste van jullie misschien wel gelezen hebben; heb Rick en Ik elkaar ook nog even ontmoet in Bangkok.
Zijn daar lekker wezen stappen!! Enne natuurlijk kun je gewoon op je slippers of sandalen gaan maar ik geef toch de voorkeur aan mijn kleren thuis!!
Inmiddels ben ik vrijdagavond ook weer wezen stappen in Ao Nang dus ondertussen zit ik weer op een gemiddelde van 1 x per week. Hmmmm Dat betekent ook gemiddel 1 keer per week een hang over van al die buckets met goedkope rum.
Verder heb ik eigenlijk weinig te vertellen ben heerlijk aan het relaxen op de eilanden. Heb Ray Leh Beach en Koh Phi Phi al met een bezoekje vereert en lig nu inmiddels met mijn gat op Koh Lanta.
Hier zal ik nog wel een paar daagjes verblijven maar 24 feb moet ik paraat staan voor de halfmoonparty op Koh Pha Ngan!!!
Dus zoals jullie al lezen gaat het helemaal niet zo slecht met mij en doe ik het beter als jullie daar in NL
Ik ga gauw de zon weer in!!
Liefs Daan
In navolging op Danielle’s avontuur in Chiang Mai ben ik ook naar de Meditation Retreat gegaan. Een unieke ervaring die je bezoek aan Thailand en ook andere landen in Zuid-Oost Azie compleet maakt, vind ik. Zowel in Cambodja als Laos heb ik al verschillende keren Boeddhistische monniken rond zien lopen. Soms zijn ze gewoon onderweg naar de tempel of naar een klooster en soms zag ik ze in de ochtend aalmoezen ophalen bij de bevolking. Het is iets dat je steeds weer tegenkomt in deze landen en het intrigeerde me vanaf het begin.
Dus deze 2 daagse retreat was de ideale mogelijkheid om wat meer te weten te komen van dit geloof en van de levensstijl van Thaise monniken. Bij de inschrijving op maandag had ik al meteen een interessant gesprek met de monnik die me hielp bij het inschrijven. Erg open en eerlijk vertelde hij over zijn leven als monnik en dat vond ik erg interessant. Opmerkelijk was dat hij ook eerlijk was over het feit dat hij eens 20 dagen gestopt was als leerling en toen ontzettend veel heeft genoten van ‘Beerlao’ en motorrijden. Grappig toch dat hij dat noemde? Hij vond het zelfs moeilijk om weer terug te gaan naar het klooster maar wilde sterk zijn en zichzelf verder ontdekken. Dus keerde hij toch terug!
Bij aankomst bij de Wat Suan Dok, de tempel waar je de Monk Chat kunt hebben en waar je je kan inschrijven voor de cursus, zag ik allereerst de volgende promo hangen! Daantje schreef dan wel dat ze het niet makkelijk vond het mediteren maar hier ziet ze er toch wel erg geconcentreerd uit. En ze hangt daar als voorbeeld voor alle toeristen die nog twijfelen of ze zich wel of niet zullen inschrijven . Meer foto’s van haar retreat zijn hier te vinden trouwens.
Zelf heb ik het echt heel leerzaam en interessant gevonden. Voor vertrek had ik al eens wat boeken gelezen over Boeddhisme en over mediteren. Soms heb ik zelfs wel eens een beetje geoefend om zelf thuis te mediteren maar dat was nooit erg succesvol. Hier in een Training Centrum was het echter anders. Door de begeleidende stem van een monnik vond ik het makkelijker om de concentratie op te brengen om me op het hier en nu te focussen. Natuurlijk dwaalden ook mijn gedachten soms af naar andere zaken… het is niet alsof er niets gebeurd is de afgelopen weken. Ik heb genoten en veel geleerd van zittende, lopende en liggende meditatievormen. De outfit en de stilte gedurende het programma zijn ook indrukwekkend en dragen bij aan de sfeer. Hoewel het slechts een introductie is, denk ik er zeker iets aan te hebben!
De discussies en gesprekken met de monniken waren ook erg interessant. In Tibet heb ik al het een en ander kunnen zien en leren qua Tibetaans Boeddhisme maar dat is een andere vorm van Boeddhisme. Er zijn verschillende stromingen. Nu konden we rechtstreeks aan een monnik vragen wat hij er van vond en hoe het hier in Thailand is.
Dit is een aanrader voor iedereen die ook het ‘andere’ Thailand wil zien en voor de mensen die wat meer te weten willen komen over Thais Boeddhisme en meditatie.
