“Surfing [...] is like romancing a woman. It’s an affair requiring patience, understanding, and a confident swagger. It’s a confusing, and exhausting exercise, and when you finally think you’re communicating the language of love, she’ll throw a wobbly, punishing you with a lip-kiss that will split your skull like a watermelon.”
- Surfing Life, issue 207
Hier zit ik dan… op Sydney Airport, te wachten op mijn vlucht naar Singapore. Na mijn relaxte verblijf in Mooloolaba (lekker surfen en veel gezelligheid), een zaterdagnacht en zondag in Byron Bay doorgebracht. Met de nachtbus naar Sydney en gisteren een hectische dag in Sydney beleefd, vannacht kort geslapen in een rommelige dormitory, vanochtend een trein naar het vliegveld genomen om mijn spullen (inclusief surfboard) in te checken voor een vlucht naar een ander continent. Ben nog nooit zo onvoorbereid de deur uit gewandeld. Heb eigenlijk nog niet eens een hostel gereserveerd in Singapore omdat ik gisteren pas om 17:00 uur plaatselijke tijd naar de Rabobank in Nederland kon bellen om mijn nieuwe creditcard te laten activeren (en die heb je meestal wel nodig om een bed te boeken). En tja, na 17:00 uur was het tijd om nog maar even een paar biertjes te drinken – Aussie stijl!
Ik had bijna al mijn geld omgewisseld voor Singapore dollars en ik kwam vanochtend tot de conclusie dat het maar goed was dat ik nog borg terugkreeg voor mijn sleutel. Anders had ik mooi geen treinkaartje kunnen kopen… Klaar om Australie te verlaten? Ja. Klaar om naar de volgende bestemming te gaan? Hmmm…, misschien. We zien wel. Eerst maar even die vlucht van een uurtje of 11.
Mijn zoektocht naar mezelf op een surfboard 
gaat verder. In Singapore ga ik mijn best doen om een visum voor 2 maanden voor Indonesie te bemachtigen. Schijnt niet altijd even makkelijk te zijn aangezien ze bij de ambassade niet altijd ‘zin’ hebben om een visum voor 2 maanden te verstrekken… ach, ik trek mijn beste kleren aan en misschien moet ik ook maar weer eens naar een kapper gaan (dat is tenslotte ook al weer meer dan 3 maanden geleden!). Wellicht vinden ze me dan presentabel genoeg om wat langer te mogen blijven dan de reguliere maand. Anders wordt het eerst 1 maand en dan even op en neer via een ander land. Wellicht wordt dat dan Maleisie als Niels en Natasja daar in Kuala Lumpur zijn… maar dat is nog even afwachten. Ik ga hun waarschijnlijk in ieder geval op Bali zien en het is al zeker dat ik de laatste 2 weken van mijn trip samen met Christiaan ga vieren op Bali. Dat wordt mooi!
Tot vanuit Singapore,
Rick
Niet schrikken! Ik heb een paar kleine dingen aangepast aan m’n blog zodat er weer wat meer te zien is; meer previews van mijn fotosite en de feed naar de videoclips is terug. Daarnaast heb ik mijn uiterste best gedaan om deel 2 nog spannender en leuker te maken dan deel 1 van “Een maandje langer in Oz”… hier komt ‘ie:
“Rabobank zegt dat ik nieuwe bankpassen moet hebben…“
Ik vind eigenlijk van niet want dat betekent onhandigheid hier in het buitenland, maar Rabobank blijft volharden en heeft eigenlijk nooit echt nagedacht over mensen die langere tijd in het buitenland aan het reizen zijn zonder een vast adres. Ik bel een paar keer met de ‘mijn bank’ in Rotterdam en het komt erop neer dat ik ze een adres moet verstrekken zodat ze mij de nieuwe passen kunnen bezorgen. En o ja, de huidige passen zullen binnenkort geblokkeerd worden. Goed, beetje lastig, beetje mega rompslomp… maar ook wel weer een hele nieuwe dimensie in het reizen. Dit had ik nooit zelf kunnen bedenken van te voren!
Na een paar dagen om mezelf te realiseren wat dit nu eigenlijk betekent voor mijn reisplanning, besluit ik om de datum van mijn ticket te veranderen aangezien het nooit meer gaat lukken om op tijd terug te zijn in Sydney voor mijn geplande vlucht op 1 juni, waarbij ik ook nog ergens mijn nieuwe bankpassen heb opgepikt die ondertussen sneller dan de lichtsnelheid vanuit Nederland naar Australie zijn verzonden… mission impossible, dus ik blijf gewoon een beetje langer in Oz! “Maar hoe lang en wat ga ik dan doen hier in de winter? Ach, denk niet te veel na en blijf gewoon een maandje langer.”
Met mijn huidige visum mag ik tot 10 juli in Australië blijven dus het is niet echt ingewikkeld. Bij het Qantas kantoor in Cairns verander ik de vlucht naar Singapore en zal daar dan volgens mijn nieuwe plan op 4 juli aankomen. Ik kan voor hetzelfde geld ook de datum van de vlucht terug naar huis veranderen dus dat doe ik ook maar meteen. Op 3 september vliegen vanuit Singapore en op 4 september aankomen in Nederland? Klinkt goed, tegen die tijd wil ik wel weer thuis zijn en het geeft me 2 maanden in de Zuid-Oost Aziatische regio en dus kansen genoeg om Indonesie weer eens op te zoeken. Geregeld. Met dank aan de Rabobank, die een adres van me krijgt van een hostel in Sydney met een vriendelijk verzoek om mijn nieuwe pasjes daarheen te sturen. Dat moet toch wel lukken in ruim een maand.
Nu ik toch in ‘regelmodus’ ben, boek ik ook nog een buspas naar het Zuiden (hop on & off waar ik wil) en een duiktrip bij het scheepswrak ‘S.S. Yongala’ nu de creditcard nog werkt. Het is de hoogste tijd om Cairns weer te verlaten na 2 weken in het tropische (helaas veelal regenachtige) Noorden. Ik vertrek naar Ayr (back to the 80-ies) en vervolgens naar Alva Beach, “a drinking village with a fishing problem”, aldus Paul van het duikcentrum. De twee duiken bij het scheepswrak zijn de meest indrukwekkende geweest van de 30 duiken die ik tot nu toe sinds 2001 gemaakt heb op verschillende beroemde plekken op de wereld. Het is wat mij betreft niet voor niets dat deze duikplek als wereld’s nummer 1 wordt aangemerkt op bepaalde duikwebsites. Ook de duiklodge is een absolute aanrader want het is een relaxte plek om te verblijven voor en na het duiken. Zodra ik weer voet aan wal zette, had ik geen last meer van zeeziekte en de BBQ lunch was dan ook van harte welkom .
Na het duiken wil ik wel weer eens een beetje chillen en bijkomen. Ik vervolg mijn reis langs de Oostkust naar een plek die ik al ken en waarvan ik zeker weet dat ik er wel even tot rust kan komen: Rainbow Beach. Een uurtje of 17 in de nachtbus en ik sta op vertrouwde bodem: Pippies Beachhouse. Het is niet moeilijk om aansluiting te vinden bij de groep reizigers die al langer in dit hostel verblijft en we hebben een paar fantastische dagen en met name avonden. Mijn laatste surfles in Byron Bay is al ongeveer een maand geleden dus besluit ik om ook weer een beetje actief te worden en nu eens uit te zoeken of ik golfsurfen echt zo leuk vind. Ik boek een les, blijk de enige te zijn die dag en heb een fantastische middag in de kleine beginnersgolven van Rainbow Beach. Met name het uitstapje naar ‘Double Island Point’, bekend van de film ‘Endless Summer 2′ geeft me de bevestiging: ik wil meer surfen!
“Kan geregeld worden hier aan de Australische Oostkust… maar waar?” Over die vraag hoef ik niet lang na te denken want Niels (vriend van de lagere en middelbare school, wereldreiziger, surfer en levensgenieter) is in Oz vakantie aan het vieren en het is bijna traditie aan het worden dat we elkaar vaker in het buitenland treffen dan thuis in Nederland… Niels kan me oppikken in Brisbane om vervolgens verder naar het Zuiden af te reizen. Daar gaan we een Aussie vriend van hem opzoeken en uiteraard surfen! Er volgen een aantal sublieme dagen samen met onder andere Niels, Luke, Trent & Hutch rondom Ballina (check Luke’s woning – videoclip), Lennox Head en Bryon Bay. Onder begeleiding van de meest relaxte locale Aussies checken we de surf, drinken we doizend bier in Byron (deze keer “the local way”) en crashen we op de bank bij mates van Luke. Wow, dit is weer eens een andere kant van Oz… de echte, denk ik.
Het drinken gaat me wat beter af dan het surfen, hoewel ik om 3:30 uur in het clubhuis van de plaatselijke ‘Hell’s Angels’ niet meer zo dorstig ben. Daar ben ik samen met Luke vrij onverwacht terecht gekomen (de gedachte dat het taxi busje ons naar het huis brengt waar we op de bank kunnen crashen is niet echt valide). Zowel de hoeveelheid bier als de golven zijn groot deze dagen en het is niet al te makkelijk om op een huurboard mee te doen met de gevorderden. Toch is het gevoel nog goed genoeg en zeker wanneer er een goeie deal voor de aanschaf van mijn eigen 2e hands board voorbij komt: de nieuwe uitdaging waarover ik eerder schreef, is gevonden! Het is geen werk zoals ik eerder dacht maar een andere tijdsbesteding… De komende maanden zal ik een droom leven die ik al heb sinds ik naar de middelbare school ging; (leren) surfen op de golven van machtige oceanen. Zowel in Australie als Indo kan ik me volledig uitleven met deze nieuwe passie!
“Reality check”: mijn creditcard is inmiddels geblokkeerd en de nieuwe bankpassen (zowel creditcard als europas) worden netjes bezorgd bij ‘mijn adres’ in Sydney door DHL. Zelf ben ik ook al een aardig eind onderweg naar Sydney maar om niet al te veel logica in mijn route hier aan te brengen en om de winterkou een beetje te blijven ontsnappen, besluit ik om weer naar het Noorden te reizen. Terug naar de beginnersgolven van Rainbow Beach, samen met m’n nieuwe board. Niels zet me af in Brisbane, ik zorg dat ik genoeg cash geld bij me heb om tot begin juli te overleven (op een budget van zo’n 50 a 70 Aussie dollar per dag, en dat is niet zo makkelijk hier) want het is onduidelijk hoe lang de europas nog zal werken.
Twee weken in Rainbow Beach zijn opnieuw enorm relaxed. Iedere ochtend op tijd opstaan om de condities van de surf te checken en aan te horen wat het vandaag de dag is: “flatty, sucky, breaky, choppy” of gewoon “Lake Rainbow”. Tja, niet iedere dag zijn de golven goed in Rainbow Beach. Het is een van de meest Noordelijke plaatsen waar nog gesurfd kan worden langs de Oostkust maar erg is meestal niet genoeg “swell” om echt goeie golven te produceren. Toch lig ik in ieder geval iedere dag in het water om te oefenen want ook op de kleine golven kan ik leren. Het is een heerlijke tijd met de ‘vaste crew’, het wordt steeds gekker in Pippies Beachhouse met immense kampvuren tegen de winterkou, drank en mooie & sexy vrouwen op doortocht. Toch is het intensieve hostelleven na 2 weken weer even genoeg voor me en ook de kwaliteit van de golven laat te vaak te wensen over… tijd voor verandering!
Ik check weer eens de business card die ik nu al een meer dan anderhalve maand in mijn portemonnee heb, “Live like a local” in Mooloolaba. Ik stuur een e-mail en krijg een prachtig aanbod terug: een bed in een echt huis (geen hostel!) voor 80 dollar per week, een goeie “beach break” op 5 minuten lopen afstand en Adam, de local, kijkt er naar uit om samen te gaan surfen. Beter kan het eigenlijk niet. Ik boek een bus en bevestig mijn komst naar Mooloolaba. Op zaterdagmiddag kom ik aan en na mijn tas binnen te hebben gezet, neemt Adam me meteen mee om nog even snel te gaan surfen voor zonsondergang… perfect! Dit belooft een hele mooie week te worden.
Inmiddels zit ik midden in die week. Ik leef als een local dus ik ga deze week pas beschrijven als ik er weer als een backpacker – in bezit van creditcard en europas – op terug kan kijken vanuit Sydney.
Hasta la proxima,
Rick
Nou, tijd voor een update? Ik dacht het wel!
Het is een soort van tegen mijn eigen “regels voor een goed blog” maar het is toch gebeurd. Ik heb meer dan een maand niet geschreven… en niet omdat ik meer dan een maand lang niets meegemaakt heb. Het is dus de hoogste tijd voor een mooi verhaaltje over mijn reiservaringen sinds halverwege mei. Zeker nu mijn gastauteurs Mariette en Danielle allebei weer thuis zijn en dus niet meer over hun reiservaringen zullen schrijven. Dames, bedankt voor jullie bijdrages op m’n blog. Ik zal mijn best doen om voldoende “female touch” toe te voegen nu ik weer solo verder ga al weet ik dat ik er natuurlijk nooit zoveel “Bridget Jones” in kan stoppen als jullie
De laatste anderhalve maand heb ik me echter af en toe wel als Bridget Jones gevoeld. Ik was na een lange periode met een al dan niet geplande reispartner weer alleen op pad. Na een hele speciale, “connected” 2 en halve week met Jamie in Thailand, 5 vriendschappelijke weken met Danielle in Nieuw Zeeland, een heerlijk huiselijke week met Caspar, Frederique en Britte in Melbourne en een fantastische, hectische maand met Mariette kris kras door Australie, had ik nog even een enerverende week samen met Rachel in Cairns voordat het tijd was om mezelf weer te vermaken! En dat is eigenlijk wel aardig gelukt… met allerlei rompslomp, activiteiten en nieuwe uitdagingen.
Mijn laatste blogposting kwam vanuit Byron Bay, dus… wat gebeurde er daarna? Laat me je nog even meenemen terug in de tijd, vlak voor het vertrek van Mariette uit Australie. We hadden een hele relaxte tijd in Byron waar we genoten van het uitgaan, goeie gesprekken en een beetje rust na veel rondreizen. Voor vertrek naar Brisbane was het tijd voor een beetje meer “relaxation” dus gingen we op een “dagtrip” naar Nimbin, een hippie dorpje in een prachtige omgeving. De Happy Coach pikte ons op en op de plaats van bestemming hebben de locale hippies ons weer wat meer bijgebracht over het nut van hennep, voor zover je daar een Nederlander nog iets over kan leren. Een half koekje voor de terugtocht naar Byron Bay was genoeg om de verdere dag “happy” door te komen.
Brisbane vond ik daarna niet zo bijzonder. Kan aan mij liggen maar ik prefereer Melbourne of Sydney als ik een grote stad in Australie zou moeten kiezen. Bovendien was ik niet echt toe aan een verblijf in een grotere stad na de goeie tijd in de kleinere plaatsen. Afscheid nemen van m’n zus na een hele intense maand was ook niet makkelijk, al maakte zij het makkelijker door (bijna) haar trein naar het vliegveld te missen zodat we eigenlijk geen tijd hadden om daadwerkelijk afscheid te nemen van elkaar. Mariette had haast en zodoende ging het supersnel zodat ik nog net kon zwaaien voordat ik alleen terugging naar het hostel, waar het tijd was voor herplanning en herbezinning.
Ja, ja, het is maar goed dat ik een meditatie retreat heb gedaan in Thailand anders was ik nooit meer tot rust gekomen daar in Brisbane. Ik zocht een wat rustiger hostel, overdacht alles dat me overkomen was en kwam tot de conclusie dat ik nog voldoende tijd en krediet had om even lekker onbezonnen te werk te gaan. Dus waarom niet naar Cairns vliegen om het Noorden van de Oostkust te zien en dat interessante meisje weer eens te ontmoeten in een andere omgeving? “Ach, ik ben pas 29, nog zo jong, en moet nog zo veel ontdekken in dit leven!”, heb ik vast gedacht toen ik mijn creditcard gegevens invoerde voor een Jetstar vlucht naar het tropische Cairns.
Rachel en ik hebben een leuke week samen doorgebracht, mooie dagtrip naar onder andere de “crocks” en het regenwoud en daarna een hele toffe scuba duiktrip naar een onbedorven stuk van het Great Barrier Reef. En toen zij weer terug vloog naar San Francisco, bleef ik eigenlijk met alleen maar meer ‘vragen aan mezelf’ achter dan ik al had voordat ik naar Cairns vertrok. Maar goed, ik denk dat dit ook een deel van het reizen is… en vooral ook een deel van het leven. Ik leer mezelf steeds weer beter kennen en ik herken ook wat ik wel en niet wil in m’n leven, dat vind ik echt een verrijking. Al moet ik er wel bij zeggen dat het niet altijd even makkelijk of soepel gaat en dat ik het mezelf behoorlijk moeilijk kan maken. Er zijn altijd nog genoeg onderwerpen waarbij ik totaal nog niet weet wat ik wil, ha!
OK, waar was ik gebleven? Ja, ik zit dus in Cairns, het regent een beetje (te) veel en ik denk na over mijn eigen toekomst, korte en lange termijn… al heb ik de neiging om de acute dingen uit te stellen tot het laatste moment, ik moet op een of andere manier terug naar Sydney want ik heb een vliegticket Sydney – Singapore. Ik weet niet wat ik wil dus ik ga maar weer eens even hattrick spelen op een duurbetaalde computer in een Internetcafe. En ondertussen check ik mijn e-mails maar ik heb te weinig energie om te antwoorden, dus het geeft me eigenlijk alleen maar een schuldgevoel.
Hmmm… Mariette heeft mijn post op een rijtje gezet nadat ze goed thuis is aangekomen: “Rabobank zegt dat ik nieuwe bankpassen moet hebben…” (slik) …
Binnenkort (deze week nog, I promise!) deel 2 van “Een maandje langer in Oz”. Ik ga nu weer even terug naar het huis in Mooloolaba waar ik momenteel verblijf. Daar kan ik namelijk de laptop van een van mijn huisgenoten gebruiken om de rest van het verhaal te schrijven
See ya’s!
XXX, Rick
