Een lekker leeg hoofd

Inmiddels is het al meer dan een week geleden dat ik samen met Danielle de grens van China naar Vietnam ben overgestoken. Alles dat we in ruim een maand reizen door China hebben meegemaakt, heeft dus even kunnen bezinken en nu vind ik het tijd om de opgevallen dingen op een rijtje te zetten. Voordat het weer verdrongen wordt door alle nieuwe indrukken hier in Vietnam. En op deze manier maak ik mijn eigen hoofd natuurlijk ook weer wat leger .

Een soort van top 5:

1: Makkelijk

Het reizen door China is makkelijker gebleken dan ik van tevoren had ingeschat. Voor vertrek dacht ik dat het lastig zou worden en veel ‘handen- en voetenwerk’ maar dat is erg meegevallen. Qua taal, informatie en transport was het goed te doen. Er wordt niet veel Engels gesproken door de Chinezen maar met een paar woorden in het Mandarijn (“piyao” = ticket) kom je heel ver. De treinen zijn uitzonderlijk goed. Een ‘hard sleeper’ is zacht genoeg. Een reisgids als Lonely Planet helpt enorm en bij de meeste bezienswaardigheden had ik geen Engels sprekende Chinese gids nodig (was ook niet verplicht gelukkig).

2: Controle

De Chinese overheid houdt van controle. Er is nog steeds een communistisch regime in China, dat voor reizigers niet zo heel erg direkt merkbaar is. Op een aantal punten na die mij opgevallen zijn… Tibet wordt volledig gecontroleerd door de Chinezen. De Tibetanen hebben geen vrijheid en toeristen moeten vanuit Nepal met en groepsvisum reizen. Verder wordt het Internetverkeer binnen China volledig gecensureerd en gecontroleerd, al zeggen ze van niet. Maar ik kan uit ervaring zeggen dat het wel zo is! Blogs zijn onbereikbaar en ook Westerse nieuwssites worden geblokkeerd door de “Great Firewall”. De Chinezen zijn merkbaar onwetend want ze worden als het ware gehersenspoeld door de media die door de staat gecontroleerd worden. Ik vind dit erg jammer want het gaat ook ten koste van de spontaniteit naar toeristen toe. Ze leggen ieder woord dat ze spreken op een weegschaal, bang om iets verkeerds te zeggen dat niet getolereerd wordt door de overheid.

3: Mao Cultus

De verering en persoonsverheerlijking van Mao Zedong is nog duidelijk merkbaar in het huidige China. Men ziet hem als een soort god. De meeste Chinezen in China twijfelen niet (in het openbaar) aan de goedheid van deze man, terwijl anderen hem de dood van meer dan 70 miljoen mensen toeschrijven. Dit enorme contrast is op zijn minst zeer opmerkelijk. Toonbeeld van de verheerlijking van Mao is de trots waarmee mensen bij de poort van de hemelse vrede op de foto gaan bij zijn portret. Best vreemd om te zien na het lezen van de andere kant van het verhaal achter deze man.

4: Heerlijk eten

Het Chinese eten is heerlijk in China. Er zijn verschillen tussen de manier van koken in het Noorden, Zuiden en tussen Oost of West. Het eten lijkt totaal niet op het voer dat we in Nederland massaal afhalen op zondagavond in de bekende witte bakjes . Dit is het Chinese eten dat speciaal voor de Nederlanders is ‘bedacht’. In China zijn de gerechten vol van smaak met veel verschillende, verse ingredienten. Vrijwel alle gerechten smaakten goed die ik heb gegeten al is het ook wel eens minder succesvol als je gewoon iets van het menu kiest zonder precies te weten wat het is. Het enige restaurant in Nederland dat ik ken waar ze echt Chinees eten serveren, is trouwens Grand Palace in Rotterdam (met alle respect voor Little Chef).

5: Chinese manieren

Helaas heb ik de Chinezen, en dan met name de Chinese mannen, niet kunnen betrappen op goede manieren . Ze rochelen en spugen graag (zelfs in de treinen, bussen of in openbare gelegenheden) en doen dat eigenlijk de hele dag door. Als je daar over straat loopt, moet je opletten dat je niet uitglijdt over het overtollige speeksel. Naarmate je verder van de ‘rijkere’ steden vandaan reist, wordt het gedrag steeds ‘normaler’. Iedereen doet eraan mee, zelfs oude omaatjes! De tafelmanieren zijn ook enigszins opmerkelijk te noemen, hoewel ik me er niet aan gestoord heb. En dan is er nog de onophoudelijke drang om voor te dringen. Eigenlijk heel komisch want als je ergens in de rij gaat staan dan weet je al dat het weer gaat gebeuren. Een Chinees probeert gewoon altijd even voor te dringen… Als je de betreffende persoon er vriendelijk op wijst dat hij of zij dat niet moet doen, krijg je trouwens wel weer voorrang. Dat wordt geaccepteerd alsof het de normale gang van zaken is.

Vervuiling is wel een groot probleem, denk ik. De manier waarop er met de omgeving omgegaan wordt, is niet houdbaar volgens de Westerse normen die ik in mijn hoofd heb. Alles wordt gewoon op straat of in de natuur weggegooid zonder er bij na te denken. Ik verwacht dat als dit zo doorgaat, China het uiteindelijk moeilijk krijgt. Nu wordt er goedkoop geproduceerd maar wat staat daar tegenover? De Olympische Spelen van 2008 zijn al een aanleiding tot verbetering van deze situatie met als drijfveer de drang tot prestige in de wereld. Atleten hebben al geklaagd over de vervuiling in Beijing. Het zou echter mooier zijn als de motivatie om de vervuiling tegen te gaan uit de zorg voor de eigen bevolking zou komen… dat duurt echter waarschijnlijk nog wel een decennium.

Naast deze top 5 zijn ook nog wel andere kleinere dingen opgevallen. Bijvoorbeeld het feit dat niemand in Beijing licht op zijn fiets heeft, het feit dat De Chinese Muur niet 1 muur (meer) is maar uit vele verschillende delen bestaat en dat deze delen van de muur minder breed zijn dan ik altijd had gedacht.

Heb je na het lezen van deze nabeschouwing nog opmerkingen of vragen, of heb je zelf nog iets dat opgevallen is in of aan China dan hoor ik dat graag! Plaats hieronder je reactie.

“Voorzitter Mao” stuurde tijdens de Culturele Revolutie alle intellectuelen en stadslui naar uithoeken van China om het werk op het platteland te leren kennen. Uit het boek ‘Wilde Zwanen‘ van Jung Chang begrijpen Danielle en ik nu dat dit vooral was om de mensen dom te houden. Een manier van regeren die men hier in China lange tijd heeft volgehouden en die nog steeds niet helemaal verdwenen is ( helaas). Mensen krijgen nog steeds niet alle informatie en hebben nog steeds geen totale vrijheid al is het tegenwoordig wel een stuk liberaler.

Wij zijn wel heel blij dat we na het bezoeken van behoorlijk wat grote steden het binnenland hebben opgezocht. Vanuit Hong Kong, waar we binnen 1 dag ons nieuwe visum voor China hadden, zijn we met bussen naar Yangshuo gereisd. Dat was een erg relaxed stadje, het leek haast wel een dorp. We hadden het niet erg getroffen met het weer daar. Maar we hebben er wel heerlijk gefietst door de omgeving, tussen de vreemde rotsen en door de sinaasappelboomgaarden! Daar zijn trouwens foto’s van (hoe verrassend).

Ook hebben we weer van het heerlijke eten genoten natuurlijk. We hebben zelfs een kookcursus gedaan. Onder begeleiding van een Chinese die goed Engels sprak, hebben we 3 gerechten leren maken. Die konden we daarna zelf opeten. Eerst leek het erop dat we ‘de hond in de pot gingen vinden’ want op de markt waar we boodschappen gingen doen, werden de honden bewerkt met een vlammenwerper en daarna werden ze gegrild. Erg bizar om dit te zien. Gelukkig aten wij die avond veel groente en wat kip.

Na een paar dagen Yangshuo zijn we naar Longsheng gegaan, een nietszeggend stadje. We sliepen daar voor weinig geld in een tochtig hol vlak bij het busstation om de volgende ochtend vroeg naar de Dragon’s Backbone Rice Terraces te gaan! Maar helaas werden we lang wakker gehouden door onze Chinese buurman die de TV zo hard had staan dat we niet konden slapen. Toen hij uiteindeljk de TV uit deed, begon hij zo luid te snurken dat ik nog steeds niet echt in slaap kon vallen. Erg grappig, vooral acheraf.

De rijstvelden waren prachtig, we hebben daar heerlijk uren lang gewandeld. We kwamen daar niet veel andere mensen tegen en dat was wel even lekker. We hebben samen lekker gelachen en gekke dingen gedaan (zie het filmpje van mij, waarin ik ’solliciteer’ voor een baan bij RTL Travel).

Na deze heerlijk dagen op het platteland van China was het tijd om een plan te maken voor het vervolg… Op 3 december gaat het visum voor Vietnam in en we hadden hier in China zo’n beetje alles gezien dat we wilden zien. We keken ook wel uit naar een beetje zon. Dus na het checken van het weerbericht, werd de volgende bestemming Kunming! Daar schijnt namelijk de zon!!! En we hadden nog niet zo veel lekker weer gehad hier in China (het is winter aan het worden).

Kunming is een grote stad maar wel minder druk en gehaast dan de andere grote steden tot nu toe. Dus hier hebben we een paar dagen rondgehangen. Lekker, af en toe niets doen en genieten. Vandaar ook dat er een tijdje geen verhaaltjes meer op het blog verschenen . Vandaag heb ik echter de laatste foto’s en videootjes geplaatst en zijn we klaar om straks met een nachtbus naar de grens te rijden. En dan horen jullie weer van ons vanuit Vietnam, spannend…

Groetjes, liefs,

Rick (en Danielle, die nu heel blij is dat ik zo’n 4 uur bezig ben geweest om muziek op haar nieuwe Ipod – goedkoper in Hong Kong dan in NL – te zetten)