Voordat ik mijn verslag ga typen over onze trekking, wil ik eerst Ronald alle sterkte toewensen. Natuurlijk ook aan partner, familieleden en vrienden.
Zaterdag 14 oktober 2006
Om 06.30 uur zijn we opgehaald bij Pilgrim guest house door onze gids en porter (drager). Met een touringbus zijn we vertrokken richting Pokhara. Tijdens deze zes uur durende rit hebben we kunnen genieten van super landschap en leuke dorpjes.Aangekomen in Pokhara zijn we naar ons guesthouse gelopen waar we verblijven. Je merkt dat het in Pokhara veel rustiger en vredig is als in Kathmandu. Heerlijk gewoon om weg te zijn uit het drukke Kathmandu.
Zondag 15 oktober 2006
Vanmorgen zijn we met een taxi 1,5 uur omhoog gereden naar Nayapul waar onze trekking gaat beginnen. Vanuit Nayapul drie uurtjes omhoog gelopen naar Hili. Jeetje wat is dat zwaar.Hier slapen we in een hutje in de bergen. Wel wennen hoor er is geen electriciteit en de wc betreft gewoon een gat in de grond.
Maandag 16 oktober 2006
Vandaag hebben we acht uur gelopen naar Ghorepai. Bij de eerste klim kreeg ik al last van mijn knie, gelukkig had de gids een wandelstok te leen voor mij. Mijn conditie is echt peil nul en moet me erg concentreren op het lopen waardoor ik nog niet optimaal van de omgeving kan genieten. Aangekomen bij het guesthouse merk je dat we echt en heel stuk omhoog geklommen zijn het is hier namelijk een stuk kouder!! We hebben wel een super uitzicht vanaf het guesthouse, in de verte zie je de witte pieken van het Himalaya gebergte!!
Dinsdag 17 oktober 2006
Om 04.45 uur opgestaan om omhoog te klimmen naar Poonhill. Vanaf hier kun je een mooie zonsopkomst zien. De klim omhoog viel me zwaar vooral omdat ik nog steeds last heb van mij knie. Uiteindelijk was het de klim dubbel en dwars waard want de zonsopgang van achter de bergen was echt super. Zie ook de foto’s. Vanaf Poonhill kun je de witte pieken van verschillende gebergte nog beter zien. Na zonsopkomst ontbeten en besloten om onze route aan te passen. Dit vooral vanwege mijn knie. Echt geen idee wat het is maar voelt niet goed.
Na het ontbijt zijn we verder gaan lopen naar Tadapai. Vandaag ging het lopen al een stuk beter en heb ik ook kunnen genieten van de fantastiche omgeving waarin we ons verkeren. Het is erg mooi om te zien hoe de mensen in de bergen leven. Regelmatig zie je ezels voorbij komen die van alles naar boven sjouwen. Ook mensen met manden op hun rug stouwen allerlei soorten levensmiddelen naar boven, die hebben het pas zwaar!!
Woensdag 18 oktober 2006
Vandaag zijn we om 07.00 uur opgestaan om 2,5 uur te lopen naar Ghandruk. Hier verblijven we in een super guesthouse genaamd Gurung Cottage. Onze kamer is voorzien van een eigen badkamer. Wat een luxe zo in de bergen. Het eten is hier ook voortreffelijk.’s middags hebben we heerlijk in het zonnetje met super uitzicht in de tuin van het guesthouse gezeten. Ook hebben we nog even een rondje door het dorp gelopen. De mensen in de bergen zijn allemaal erg vriendelijk en lijken ook oprecht gelukkig,al hebben sommige niet veel en lijken ze in onze ogen erg arm. Denk dat dit vooral te maken heeft met het geloof. De mensen zijn hier een stuk gemoedelijker en vriendelijker dan wij gewent zijn in onze Westerse samenleving.
Donderdag 19 oktober 2006
Vandaag 3 uurtjes gelopen naar de hotsprings. Hier aangekomen heerlijk gerelaxt in de hotsprings (dit zijn natuurbronnen waarin warm water loopt vanuit de bergen).
Vrijdag 20 oktober 2006
Vandaag niet zo vroeg opgestaan omdat we maar vijf uurtjes hoefden te lopen naar Toka.
Zaterdag 21 oktober 2006
Tijdens onze wandeltochtje vandaag kregen we het laatste half uurtje te kampen met een heftige regenbui!! Dit was niet zo plezierig omdat het overal erg glad en glibberig werd. Aangekomen bij het guesthouse bleef het maar regen en kwamen er zelfs flinke hagelbuien naar beneden wij blij dat we al aangekomen waren op plek van bestemming.
Zondag 22 oktober 2006
Vroeg opgestaan om naar Sarongkot te lopen. Onderweg hebben we ook nog 2 keer een bus gepakt. Zo’n busrit is echt een hele beleving het is net een kermisattractie!! In de bergen heb je natuurlijk geen wegdek dus je voelt je net een knakworst in een blikkie. Iedereen stapt ook maar in en uit!! Levensmiddelen worden her en der ook in en uitgeladen zelfs bezine wordt nog even overgetapt, echt een hele beleving zo’n busritje. Het guesthouse waar we verblijven heeft een super uitzicht over het dorpje Pokhara. Tijdens het avondeten kwam er nog een groepje kinderen langs om een dansje te doen vanwege het lichtfestival.
Maandag 23 oktober 2006
Vanmorgen vroeg opgestaan om weer een zonsopgang te bekijken. Na het ontbijt twee uurtjes naar beneden lopen richting Pokhara. Hier blijven we nog twee dagen en zullen woensdag met de bus terug gaan naar Kathmandu.
Tot zo ver ons trekkingsavontuur. Inmiddels zijn we weer in Kathmandu voor een paar dagen en zaterdag vertrekken we richting Tibet…
Zo, ik heb een PC gevonden met Windows XP hier in Kathmandu (vast niet de enige maar wel een van de weinige). Dus… ik kan weer eens met enig fatsoen een posting plaatsen op dit blog. Danielle is ook bezig om haar impressies van de trekking te schrijven en op die manier proberen we allebei onze persoonlijke indrukken op jullie over te brengen.
Allereerst wil ik nog even kwijt dat ik het heel erg leuk vind om te zien dat zo veel verschillende mensen de site volgen. En de reacties worden ook met veel enthousiasme door ons ontvangen! Voor mij is het ook een beetje hobbyisme natuurlijk want ik vind het gewoon gaaf om te laten zien wat er mogelijk is met de moderne middelen. Daarom ben ik nu ook zo eigenwijs om met een hele trage internetverbinding (7 kb per seconde uploadsnelheid) toch een filmpje te uploaden naar YouTube zodat ik dat weer kan laten zien via het weblog ;-). Het is voor mij de ultime manier om in contact te blijven met mijn omgeving en context. De dagen dat we in de bergen aan het lopen waren, heb ik die wel gemist door het gebrek aan Internet. Echt ff afkicken.
Maar het is natuurlijk ook wel ergens goed voor geweest, de rust. Tijdens het lopen (veel klimmen en dalen) heb ik al ervaren dat mijn hoofd leger begint te worden! We hebben 9 dagen gewandeld en dat was soms best wel zwaar. Uiteindelijk hebben we niet de hele trekking naar Annapurna Base Camp gedaan, maar een alternatieve route gelopen. Hierdoor hebben we het iets makkelijker gemaakt voor onszelf zodat we meer konden genieten! De prachtige bergtoppen van de Himalaya hebben we evengoed wel gezien, zoals te zien is op de foto’s.
Nepal heb ik tot nu toe ervaren als een heel mooi land met prachtige natuur en mooie mensen. Ze zijn behoorlijk arm en dat komt volgens mij in de eerste plaats door de politieke onrust van de afgelopen jaren. Dit is het eerste jaar dat het toerisme weer aantrekt en dat Nepal weer volop bezocht wordt. De Maoisten strijden nog wel voor hun rechten maar het koningshuis lijkt een stapje terug gedaan te hebben. Bij de start van onze trekking moesten we trouwens wel nog even betalen aan de rebellen die een keurige wachtpost hadden opgezet. We kregen ook een bonnetje dat we betaald hebben aan deze ‘alternatieve overheidsinstelling’. Een mooi souvenir.
De Nepalezen lijken echter gewoon gelukkig te zijn, mede door hun geloof. Hindu’s en Buddhisten staan op een dergelijke manier in het leven dat ze de gang van zaken makkelijker accepteren. Ze hebben vrede met wat ze hebben en met wat ze overkomt. Dat is wel anders dan onze Westerse benadering, denk ik. Het is mooi om te zien.
Verder is natuurlijk de prachtige natuur en de schitterende uitzichten fantastisch om in levende lijve te zien. Maar om jullie ook een beetje mee te laten genieten…
En, wat vinden jullie ervan?
Zo! We zijn weer veilig terug van het wandel-avontuur. We hebben uiteindelijk 9 dagen rondgelopen door de bergen en aardig wat afgezien en genoten.
Voor nu wil ik het even laten bij een uitgebreide foto-impressie die te vinden is op Flickr.com of via de fotootjes hier op de site.
Toen ik vandaag na de trekking weer op Internet kwam, had ik heel veel zin om een mooi verhaal te schrijven. Na het inloggen op mijn Hotmail werd m’n wereld echter even overhoop gegooid. Een goede vriend met slecht nieuws… Ronald, ik wens je alle sterkte!!
Rick
