Vandaag ben ik verhuisd! En om dat te vieren…

Lekker om weer een eigen plekkie te hebben. En ook leuk om nu in de stad te wonen waar ik geboren ben

Al een hele tijd geen nieuwe “woorden” op mijn blog. Gebrek aan inspiratie is het niet, gebrek aan daadkracht wellicht… Maar goed, ook nu niet veel woorden. Wel een video waar ik de afgelopen maanden op en af aan heb gewerkt:

Ik kan er veel over praten maar de beelden zeggen me toch meer. Er is geen heimwee naar die goeie tijd, het is echter wel met trots dat ik terugkijk! En met het afronden en publiceren van deze compilatie ben ik helemaal klaar om af en toe nog trots terug te kijken en tegelijk vooruit naar al het moois dat het leven biedt

Terug in het ‘normale’ werkende leven blijkt een lekker leeg hoofd toch al weer erg gauw heel vol te raken. In mijn zoektocht naar zelfbewust omgaan met deze status quo, ben ik wel bezig om verschillende initiatieven te ontplooien die mijn hoofd leger houden. Daarmee bedoel ik: met minder stress, met minder druk(te) en lekker in balans leven. Schrijven over deze initiatieven is er een tijd lang niet van gekomen. Waarschijnlijk toch ook wel vooral omdat het wat minder spannende en ingrijpende initiatieven zijn dan een ’sabbatical year’, c.q. wereldreis…

Ik probeer voor mezelf een balans te vinden tussen ‘de dingen gewoon doen’ en ‘de dingen die ik doe beschouwen’. Helaas lijkt het vooralsnog meestal naar een van de twee kanten door te slaan. De laatste tijd dus vooral naar de kant van ‘druk, druk, druk… en maar gewoon doen, niet te veel nadenken, gaan, gaan, gaan’. Daarom ben ik dan ook wel blij met een weekje wintersport. Even een time out. Om alvast wat in de stemming te komen en de overgang wat gelijdelijker te laten zijn, was mijn werkplek op kantoor in Utrecht deze week alvast wat in de stemming…

Sankt Anton, we komen eraan! Lekker een hele week snowboarden en met vrienden zijn. En dus even niet ‘werken onder tijdsdruk’, ‘bedenken waar ik wil wonen’, ‘keuzes maken (lang leve 30-ers dilemma’s!)’ …

Time out!

Van Moritz kreeg ik vanavond op mijn Hyves profielpagina een interessante link door. Het is onderstaande Nederlandse presentatie over het boek “The Tipping Point“. Mijn aandacht heeft het in ieder geval getrokken en ik wil het boek graag gaan lezen. Jij misschien ook?

Een verklaring waarom bepaalde dingen heel populair worden binnen onze maatschappij…

Hoe zitten wij mensen dan toch in elkaar, vraag ik me af. Dat blijft me boeien. Heb jij jouw eigen idee over?

Wow, ik heb weer zin om te bloggen! Dat klinkt misschien een beetje vreemd, bedenk ik me nu. Want… is er dan een periode geweest waarin ik geen zin had om mijn meningen en ervaringen te delen op mijn weblog? Het antwoord op die vraag is ‘nee’. Ik had voortdurend ideetjes voor blogpostings, want de dingen die ik meemaak wil ik eigenlijk voortdurend het liefste delen met mijn omgeving (zodat er meer dialoog op gang kan komen). Het kwam er alleen niet van… steeds weer was ik vooral zelf heel druk bezig om te verwerken wat er op m’n pad kwam. En daardoor schreef ik het minder makkelijk op hier. En dan vond ik het achteraf al niet meer relevant om alsnog op te schrijven. Tja, welkom in mijn complexiteit .

Ik heb mezelf beter leren kennen, zei ik al in m’n vorige posting. Wat ik geleerd heb, is waar ik nou blij van word en waar ik energie van krijg. Nu ben ik daarin nog niet uitgeleerd, gelukkig! Maar het voelt wel als een hele stap en als een enorme verrijking. Tijdens mijn wereldreis ben ik als het ware ook op identiteitsreis gegaan. En nu voel ik dat ik dichter bij mezelf ben komen te staan, dichter bij mijn eigen identiteit dichter bij mijn gevoel en ‘zin’ – in meerdere betekenissen van het woord. Simpel gezegd komt het op het volgende neer voor mij persoonlijk:

“Mijn drijfveer is de behoefte om wederzijds begrip te ontwikkelen en te laten groeien.”

Dat klinkt nog abstract voor velen, verwacht ik. Maar voor mij is het heel tastbaar. Zeker door de verschillende stappen die ik heb kunnen zetten met behulp van het boek. Door te benadrukken van welke dingen ik hou, van welke dingen ik energie krijg en in welke dingen ik goed ben, heb ik ontdekt wat mijn identiteitskernzin is.

Dat is allemaal mooi natuurlijk. De vraag is waarschijnlijk echter wel wat ik daar nu dan aan heb in de dagelijkse praktijk, toch? Meer inzicht is mooi en vooral als het tot iets leidt, vind ik. Nu, ik ervaar meer rust in mijn leven. Ik heb nu als het ware een behoorlijk goede verklaring waarom ik bepaalde dingen prettig vind en waarom ik allergisch reageer op andere zaken. Dit gevoel heb ik in prive relaties, werk situaties en in de relatie die ik met mezelf heb. Ik weet beter wat ik wil en maak me minder druk over de dingen, heb minder stress. Kortom, ik heb zin in de dingen die ik doe en ervaar meer bewustzijn in de wereld waarin ik leef.

Dus ja, ik heb veel zin in het leven, in alle mogelijkheden! En ook weer zin om lekker te bloggen, te delen en om gedeeld begrip te ontwikkelen. Reageer als je iets wil toevoegen, bespreken of vragen ‘face to face’ als we elkaar ergens tegenkomen of online hier op het blog. Er volgen meer postings over onder andere het behouden van het gevoel zoals ik hierboven beschreven heb. En binnenkort start ik ook met een Engelstalig blog naast leeghoofd, een van mijn plannen die ik tijdens m’n sabbatical al had gesmeed.

Spreek je later!

Ha! Zo kort voor het einde van 2007 toch nog even snel de balans opmaken. “Is er nog balans?”, vraag ik me dan af.

Nou, een ding wordt me zo langzaam wel weer duidelijk. Het leven gaat hier in ‘het Westen’ sneller dan elders op deze planeet (met Utrecht op de 9e plaats) en ‘we’ nemen minder tijd voor onszelf om nog even terug te keren naar onze eigen balans. Ik merk het ook aan mezelf. Ik neem veel minder tijd om even te reflecteren op wat ik aan het doen ben, probeer in te gaan op alle mogelijkheden die het leven hier mij biedt. Ik neem niet eens de tijd om af en toe over m’n belevenissen of gedachten te schrijven hier op m’n blog! Zonde vind ik dat, want het is iets dat ik juist zo leuk en prettig vind. Het levert vaak leuke, interessante gesprekken op in het dagelijkse leven en dat is juist waar ik veel waarde aan hecht. Meer dan aan het vluchtige van-hot-naar-her vliegen.Wat heb ik veel geleerd in 2007. Vooral heel veel over mezelf. En daarvoor ben ik dankbaar. En dat heb ik vooral te danken aan het loslaten en aan de ondernomen wereldreis. Lekker met rugzak en later ook surfplank rondtrekken zonder echte planning of doelstelling heeft mij wel een leeghoofd opgeleverd. En nu ik weer terug ben in Nederland sinds september ben ik weer doelmatiger aan het leven en meer aan het plannen. Leuk, want ik vind het heerlijk om weer aan het werk te zijn en mijn hersenen weer volop te benutten. Maar het eist ook meer van me.

Toch wil ik niet zeggen dat het beter is om op reis te gaan of om aan de andere kant van de wereld te gaan zitten. Het reizen en ontdekken op zich is namelijk geen doel voor mij. Ik wil waar ik ook ben op een bepaalde manier kijken naar de dingen die ik tegenkom en die ik beleef. En dat lukt goed als ik zelf zorg dat ik in balans blijf. Waar dan ook ter wereld… daarom wil ik afsluiten met een citaat dat Jamie mij stuurde vlak voordat ik terugkwam van mijn sabbatical-reis. Een citaat dat nog steeds veel voor mij betekent:

“We shall not cease from exploration and the end of all our exploring will be to arrive where we started… and know the place for the first time.” – T.S. Eliot.

Ik wens iedereen een gelukkig nieuwjaar, vol geluk en balans!

Mijn reis is over, ik ben terug, ben weer gewend aan NL, het gaat lekker met me en m’n blog is aangepast aan deze nieuwe situatie.

Binnenkort weer een inhoudelijke posting.

Rick

Nadat ik op 4 september op Nederlandse bodem ben geland, is voor mij een periode van transitie begonnen. Weer wennen aan de Westerse cultuur (‘de’ Nederlander bestaat mijns inziens ook niet), mijn draai vinden in de omgeving waar ik vandaan kom en ook vooral mijzelf blijven. Daarover later meer.

Nu ik voor mijn gevoel weer terug ben (zo goed als gereïntegreerd), is mijn persoonlijke medium (beter bekend als “leeghoofd” of weblog) toe aan een transitie. Daar ben ik vandaag druk mee bezig. Dus als je het idee hebt dat de weergave van m’n blog niet helemaal klopt, kom dan morgen even terug en kijk nog eens nadat ik mijn volgende posting heb geschreven over de reïntegratieperiode.

Het ligt in ieder geval niet aan je eigen computer . Je kan de RSS feed van mijn postings wel alvast toevoegen aan je Reader, zoals ik vlak voor vertrek uitlegde.

Sorry voor eventueel ongemak, tot morgen!

Rick

Vanavond vlieg ik naar Singapore waar ik nog een paar dagen heb om me voor te bereiden op de terugkeer naar Nederland! En weet je wat? Ik heb er gewoon echt heel veel zin in. Niet dat het reizen of de laatste paar weken ‘vakantie’ hier op Bali me vervelen – in tegendeel – maar ik vind het een mooi vooruitzicht om iedereen weer te zien en te spreken.

Vandaag hebben Christiaan en ik nog lekker in de oceaan gelegen om te surfen. Mijn laatste surfsessie op Bali voorlopig maar het was heerlijk. M’n tassen zijn ingepakt en ik print nu nog even snel mijn elektronische ticket uit voor de vlucht van vanavond… en dan een laatste sunset en bir bintang bij Putu op het strand.

Tot snel,

Rick

[Edit] De laatste weken hier op Bali zijn eigenlijk vrijwel niet in woorden uit te drukken – zo veel gedaan, bekeken, gefeest en genoten – dus laat ik graag de foto’s spreken.

“Welcome, to my paradise!”, zingen de verschillende live bandjes hier vrijwel iedere avond terwijl ik van een “Bir Bintang” geniet. En een paradijsje dat is het ook nog steeds, zeker qua natuur, klimaat, surf, eten en cultuur wat mij betreft. De planning van deze wereldreis pakt precies op de goede manier uit want Bali is nog steeds zo mooi als in 2002 en ik vind het een echte relax- bestemming, goed om bij te komen voor vertrek terug naar huis.

Na mijn weekje Seminyak ben ik meer dan 3 weken op dezelfde plek in Legian, Senen Beach Inn, blijven hangen. Deze homestay heb ik ervaren als een heerlijk rustige oase met veel backpackers en surfers temidden van alle drukte van Kuta en Legian. Op 5 minuten lopen van het strand – waar de golven over het algemeen erg goed te surfen zijn, altijd wel ergens langs het uitgestrekte stuk zandbodem – met hele goedkope kamers. Basaal, met openlucht badkamer, maar OK.

Hier heb ik naast mijn dagelijkse portie surfen ook even wat meer tijd genomen voor mijn ‘identiteitsreis’. Naast het letterlijke rondreizen heeft deze trip mij namelijk ook meegenomen op een figuurlijke reis. Op basis van het boek “Je Identiteitscode” heb ik steeds meer ontdekt over wie ik ben en waar ik van hou. Het is een prettige manier voor mij geweest om verschillende gevoelens – die een jaar geleden nogal verwarrend werkten – in perspectief te plaatsen. Zoals ook de reis door al die verschillende landen niet altijd vlekkeloos verlopen is, zo heeft ook mijn identiteitsreis zich met pieken en dalen voortbewogen. Soms had ik zin om me erin te verdiepen en soms niet, soms liep ik vast op bepaalde punten en soms was ik in een euforische stemming over wat ik ontdekte. In ieder geval durf ik nu te zeggen dat ik mezelf beter heb leren kennen en dat ik dit inzicht wil gebruiken om ‘rijker’ te leven. Nieuwsgierig geworden naar mijn inzichten? Ik kom er in een latere posting nog op terug…

Nu is het namelijk eerst tijd om weer een beetje vakantie te vieren. Bali (en ook Lombok waar ik voor een aantal dagen naartoe ben geweest) vind ik namelijk een echte vakantiebestemming. Het toerisme is hier goed ontwikkeld (inclusief de opdringerige verkopers op straat, haha) en backpacken is hier niet echt aan de orde.

Goed dus dat mijn broer Niels hier samen met Natasja vakantie viert. Zo kunnen we er samen van genieten! Want dat vind ik toch wel het allerleukste. En morgen komt Christiaan hier aan dus de laatste 2 weken worden ook een feestje… Bali is bagus.